Diskutimi i shokut Gjergji Velo Kryetar i Organizatës Kombëtare për Dëshmorët e LANÇ dhe Dëshmorët e tjerë të Atdheut

Të nderuar pjesëmarrës,

Misioni historik i Organizatës Kombëtare për Dëshmorët e LANÇ dhe Dëshmorët e tjerë të Atdheut është përjetësimi i veprës dhe gjakut të dëshmorëve, përjetësimi i emrit të bijve dhe bijave më të mirë që dhanë jetën për çlirimin e Shqipërisë, për sovranitetin e saj, për lirinë e popullit, për demokracinë e vërtetë dhe prosperitetin e vendit në rrugën drejt progresit. Këtë gjak të derdhur, këto sakrifica të mëdha, të jashtëzakonshme, duan t´i mohojnë ballisto-zogistët dhe pinjollët e tyre, si dje gjatë Luftës, ashtu edhe sot, pas më shumë se 67 vjetësh. Ata vazhdojnë të njëjtin avaz, por me forca edhe më të shtuara, që t’ia arrijnë këtij qëllimi. Kohët e fundit kjo luftë është ashpërsuar edhe më tepër dhe përqendrohet në këto çështje:
1. Kërkojnë që ballisto-zogistët, bajraktarët e tradhtarët e tjerë të mos cilësohen më si bashkëpunëtorë të fashizmit. Kjo do të thotë të pranosh që në Shqipëri është bërë vetëm luftë civile, është derdhur kot gjaku i të gjithë atyre djemve e vajzave, që i kanë pushkatuar ballisto-zogistët bashkë me italianët e gjermanët. Kjo do të thotë që ballistët, zogistët dhe bajraktarët, të gjithë kriminelët, të vihen në një plan me luftëtarët e vërtetë të lirisë, të inkuadruar në formacionet e UNÇSH të Frontit Antifashist Nacionalçlirimtar, në përgjithësi. T’i barazosh në vlera heroin, dëshmorin e partizanin nga njëra anë, me tradhtarin dhe kriminelin e popullit, nga ana tjetër, kjo do të ishte një tradhti e madhe kombëtare.

Nga Dervish Bocaj (Kujtime nga jeta në Brigadën e 5-të Sulmuese)

LANÇ e nxori Shqipërinë nga tirania në dritën e lirisë

Dy fjalë për Dervishin

I lindur në Smokthinë në vitin 1917, në një familje që ka përcjellë kurdoherë ballëlart dashurinë për liri dhe drejtësi me fjalë, me nder dhe me pushkë. Pjesëtarët e saj e dinin se Atdheu dhe emri i Shqipërisë kur u pushtua nga fashizmi, kërkonte djem syvetëtimë, por dhe pushkën dhe plumbin për armikun pushtues. Dhe Dervishi, si bir i denjë i kësaj familjeje, i frymëzuar nga gjyshërit dhe babai i tij, do të niste udhën e jetës partizane në Brigadën e V Sulmuese, Heroinë e Popullit, në zjarrin e luftës çlirimtare. Nuk do të peshonte as rininë dhe as jetën e vet, bashkë me mijëra shokë e shoqe të armëve të lavdishme partizane, për të mbrojtur ëndrrën për një Shqipëri të lirë dhe sovrane.
Edhe pas çlirimit në radhët e ushtrisë sonë Dervishi punoi me ideale të ndritura, me përkushtim, me ndershmëri dhe sakrifica për atdheun, për shtetin dhe vendin e tij. Do ta kujtonte gjithnjë LANÇ dhe do t’i përjetonte gjithnjë idealet e saj me forcën dhe shkëlqimin e rinisë si një epope që e nxori Shqipërinë nga errësira, tirania dhe skamja në dritën e lirisë. Punoi me nder e dinjitet, me djersë e drejtësi, duke u dhënë edhe fëmijëve shembullin e një prindi të virtytshëm dhe u çeli rrugën e jetës për të ecur vetë po me punë e dinjitet. Dhe u nda nga jeta i qetë pa asnjë brengë për fëmijët e tij. Me miqtë dhe shokët ndante hallet dhe gëzimet, shpërndante mirësi dhe buzëqeshje, nxitje e frymëzim për të qënë të drejtë, për të bërë përpara vetëm me punë e djersë, me moral të pastër. Ata që e kanë njohur nga afër, por dhe ata që kanë pirë një kafe apo kanë shkëmbyer dy fjalë me veteranin e nderuar Dervish Bocajn e dinë se ai mbeti gjithë dinjitoz dhe i pa lëkundur, gjatë gjithë jetës, si malet e Labërisë dhe me shpirtin e tij fisnik. Dervish Bocaj tregonte shumë ndodhi e ngjarje interesante nga koha e zjarrtë e luftës për liri. Dhe ja një nga tregimet e veteranit Dervish Bocaj: